هر وقت دلم میگیره، اول یکم بخاطر نبودن بابام گریه میکنم. بعد برای بار هزارم یاد میاد که دیگه هیچ چیزی تلختر از نبودن بابام نیست. پس به زندگی ادامه میدم.

موسیقی متن: The trees we wear

از آلبوم the long march

هرم مازلو حتی در مبحث دینداری هم دیده میشه. اگر نمیدونید هرم مازلو چیه، بطور خلاصه نیازهای انسان رو در چند سطح دسته بندی میکنه. از نیازهای خیلی مادی که سطح اول هرمه تا نیازهای خیلی غیرمادی که بالاترین سطحه. مازلو معتقد بود که تا نیازهای سطح اول تامین نشه فرد به سطح دوم نمیره. بعدها این نظریه رد شد و گفتن که اتفاقا میشه که افراد بین سطوح جابه جا بشن. اما اگر بطور کلی بخوایم به این قبیل نظریه ها نگاه کنیم، همون حدیث امام علی ع صدق میکنه که گفتن فقر از هر دری وارد بشه دین از همون در خارج میشه (نقل به مضمون). فقر نیاز برطرف نشده سطح اول و دین از نیازهای غیرمادی در سطوح بالاتره. یکی مثل حضرت خدیجه هم فرد متمولی بوده و از سطوح اولیه نیازهای مادی گذر کرده بوده که دیندار میشه. 

حالا از ما مردم عادی که در سطوح اول نیازها موندیم، چه انتظاری دارید؟

یه بخش دیگه هم باید در تکمله این میگفتم که راستش دیگه نمیخوام حرف سیاسی بزنم 🙂

تا به کِى باشى و من پى به حضورت نبرم؟

آرزوى منى؛ اى کاش به گورت نبرم 

کاظم بهمنى 

اگر کسی رو در زندگی دارید که بتونید باهاش حرفهای عمیق بزنید، شکر گزار باشید‌. زهره (ع)

حرفهای عمیق لذت بخش نه نصیحت و حرف بی منطق و شعار و حرفهای اینستاگرامی. حرفهایی که از عمق وجود میفهمی با این اندیشه زیست کرده. بی تعصب هم تو حاضری هرجا فهمیدی اشتباه میکنی کوتاه بیای و هم اون. از حرف زدن با این آدمها سیر نمیشم. جالبه که با همین آدمها میشه ساعتها گفت و خندید! جمع نقیضین دوست دارم : دی

حال دل با تو گفتنم هوس است...

یه مبحثی هست در اقتصادسنجی با عنوان همبستگی کاذب‌. اگر پایان نامه نوشته باشید یا آمار خونده باشید میدونید همبستگی چیه. درواقع ارتباط بین دو متغیر رو میسنجه. خیلی از مقاله ها و پایان نامه هایی که نوشته میشه، نویسنده اصلا نمیدونه مبحث همبستگی کاذب وجود خارجی داره. علم غلط تولید میکنه. دو تا محقق (گرنجر و نیوبلد) ثابت کردن که ۷۰ درصد همبستگی ها معنی دار تلقی میشن درحالیکه هیچ ارتباطی بین متغیرها وجود نداره! 

نصفه دونستن چیزی خیلی خطرناکتر از هیچی ندونستنه (بنظرم).

قاصد ز برم رفت که آرد خبر از یار

باز آمد و اکنون خبر از خویش ندارد

ولی دشت بیاضی

فکر کنم در شرف اخراج از دانشگاه هستم.

محل کارم سه ترم نذاشتن برم سر کلاس. حالا دانشگاه با حذف یکی از ترمهام موافقت نمیکنه! اون هم الان که درسهای سخت رو پاس کردم! زندگیم کلا در حالتیه که وقتی ازم میپرسن چه خبر باید بگم: long story. بگذریم...

این شعر رو قدیمها به دیوار اتاق محل کارم زده بودم:

هیچ می دانی چرا چون موج

در گریز از خویشتن پیوسته می کاهم؟

زان که بر این پرده تاریک،

این خاموشی نزدیک،

آنچه می خواهم نمی بینم

و آنچه می بینم نمی خواهم!

شفیعی کدکنی

امروز در اداره آموزش کل دانشگاه بودم. اکثرا با دمپایی تردد میکردن‌. میخواستم رئیس رو ببینم که یه خانوم بودن. درحالیکه گفته بودم برای دیدنش عجله دارم، صداش میومد که داشت با همکارش درباره سرفه های حسام نامی صحبت میکرد. اصلا هم برای تمام کردن صحبتشون عجله نداشتن. بعد از ۲۰ دقیقه بالاخره مسئله سرفه های حسام جان تمام شد و من اذن دخول پیدا کردم. مسئول کارم مرخصی بود. نامه مربوط به کارم در کارتابلها پیدا نمیشد. صدای کشیده شدن دمپایی روی کف زمین اعصابم رو بهم میریخت. آخر هم جوابشون این بود که فردا بیا! من هنوز منتظرم یه روز بتونم استراحت کنم.

از دو جا متنفرم: اداره های دولتی، بیمارستان...

زایل نشد  ملال به افراطِ مِی، دریغ

صد شیشه گشت خالی و دل همچنان پُر است

طالب جان آملی

هنوز و همواره صدای انفجار میشنوم...

دوران دبیرستان یه همکلاسی داشتم که خیلی باهوش بود. رتبه دو رقمی شد. شریف درس خوند. پذیرش گرفت و رفت. الان هم چند سالیه که GM کار میکنه و گویا مدیر هم هست. رابطه نزدیکی باهم نداریم. اون حتی منو فالوبک هم نکرد. استوری های جالبی میذاره. مثلا نوشته بود نرید سرکار. محل کارتون رو تحریم کنید. بانکها رو فلج کنید! بعد چند نفر از دوستانش و اتفاقا من رو هم تگ کرده بود! بانک ما ۲۷۰۰۰ پرسنل داره. من برم یا نرم تاثیری داره؟ از اون گذشته، خودش حقوق دلاری میگیره بی استرس، اینجا ما رو میخواد از نون خوردن بندازه! این تجمعات جلوی سفارتها و ... تشویق به جنگ و ... رو هم نمیفهمم! واقعا نمیدونن با هر درخواست تحریمی که اونجا مطرح میکنن جدی جدی ما اینجا زندگی مون تحت تاثیر قرار میگیره؟ بنظرم این موضوع برای دوستان ایرانی خارج از ایران ملموس نیست. اصلا اونها در جایگاه تصمیم گیری برای ما نیستند. کسی که موشک از بالای خونه اش رد نشده، جنگ رو درک نمیکنه. نمیفهمه ترس جنگ چیه. نمیفهمه هر شب توهم صدای انفجار چیه. نمیفهمه هر روز از دست دادن قدرت خرید چیه. نمیفهمه استرس پیدا نشدن داروهای خاص چیه. نمیفهمه استرس پیدا نشدن شیرخشک چیه. نمیفهمه استرس اصلا چیه. بعد دارن نقشه میکشن که برگردن وزیر فلان و بهمان بشن! به قول خودشون really? چرا کسی که در روزگار سختی نبوده باید در روزگار خوشی بیاد پست بگیره؟ آقا من خودم وزیر اقتصاد میشم 😁 من این نگاهم نمیپسندم.

اصلا معمولا در جبهه ای هستم که نه اینها دوستم دارن نه اونها 🙃

جمعیت اطراف مرا یار مپندار

یعقوب غریب است میان پسرانش

از سفره ما هرکه نمک خورد، شرف برد

یک دوست اگر هست، سلامی برسانش

امیرحسین ثابتی

فردا یه امتحان خیلی سخت دارم که به قول استاد حتی اگر open chat gpt هم باشه ممکنه پاس نشیم. لطفا دعا کنید حداقل ۱۴ بشم. خیلی درس خوندم...

چند سال پیش، حقوقم ۳ میلیون تومان بود و طلا گرمی ۲۰۰ هزار تومان. یعنی الان با طلای ۲۲ میلیون حقوقم باید ۳۳۰ میلیون تومان باشه که همون قدرت خرید رو داشته باشم. اما خب حقوقم معادل یک گرم طلاست 🙃. حقیقتا زیبا نیست؟

پسرک پس از شور و هیجانهای آخر شب، بالاخره به خوابیدن رضایت داد. امروز ۱۳ ساعت درس خواندم گرچه نه کاملا مفید. به دلار ۱۶۰ و طلای ۲۰ فکر میکنم. به اخبار جنگ. به اینکه شیرخشک بچه چقدر سخت پیدا میشود و ما مدام دلهره داریم که نکند شیرخشک پیدا نکنیم؟ پوشک از ۳۴۰ تومان به ۷۰۰ تومان افزایش قیمت داشته! من همچنان فرمولها را اثبات میکنم، دقت میکنم که فرمولهای فلان مبحث با اندیس i است و آن دیگری با اندیس p. ذهنم مشوش است و شاید اصلا مهم نباشد که چه فرمولی را با چه اندیسی باید نوشت اما مطمئنم که حتی اگر اندیس یک فرمول را اشتباه بنویسم در میان خیل فرمولها و قیمتهای دلار و طلا و اخبار بد، به کل فرمول را اشتباه مینویسم! سرشیشه بچه همچنان نیست! از یک جا آنلاین سفارش دادیم اما گویا این شیشه شیر فیک و اورجینال دارد و برای ما فیکش را ارسال کردند! مهم نیست...

زمانیکه داشتیم برای پسرکمان اسم انتخاب میکردیم، سپهر هم خیلی دوست داشتیم...

برای گریه کردن هزار دلیل دارم، برای خندیدن فقط یکی: رهام!

چترها در شُرشُر دلگیر باران می‌‌رود بالا

فکر من آرام از طول خیابان می‌رود بالا 

من تماشا می‌کنم غمگین و با حسرت خیابان را

یک نفر در جان من مست و غزلخوان می‌رود بالا 

خواجه در رؤیای خود از پای‌بست خانه می‌گوید

ناگهان صدها ترک از نقش ایوان می‌رود بالا 

گشته‌ام میدان ‌به‌ میدان شهر را، هر گوشه دردی هست

ارتفاع درد از پیچ شمیران می‌رود بالا 

درد من هرچند درد خانه و پوشاک ارزان نیست

با بهای سکه در بازار تهران می‌رود بالا 

گاه شب‌ها بعد کار سخت و ارزان خواب می‌بینم

پول خان با چکمه‌اش از دوش دهقان می‌رود بالا 

جوجه‌های اعتقادم را کجا پنهان کنم وقتی

شک شبیه گربه از دیوار ایمان می‌رود بالا 

فکر من آرام از طول خیابان می‌رود پایین

یک نفر در جان من اما غزلخوان می‌رود بالا...! 

حسین جنتی

سازمان بورس برای رشته های حسابداری و مدیریت و  mba گرایش مالی و حسابرسی و حقوق آزمون استخدامی برگزار میکنه. سرچ کنید دفترچه اش رو میتونید پیدا کنید. بورس و فرابورس جاهای خیلی خوبی برای کار کردن هستند. منابع بخش تخصصی خودم رو بلدم. اگر قصد شرکت داشتید میتونم راهنمایی تون کنم.

یک حقیقتی وجود دارد. من و شما چه این حقیقت را بپذیریم و چه نپذیریم وجود دارد. من و شما چه این حقیقت را انکار کنیم و چه انکار نکنیم وجود دارد. من و شما چه بدانیم این حقیقت وجود دارد و چه ندانیم وجود دارد، وجود دارد.

پذیرش حقیقتی که در تایید حقایق مورد پذیرش من نباشن من رو خشمگین میکنن. چرا که سیستم ذهن آدمی اینگونه است که برای راحتی اعصاب و آرامش بیشتر ترجیح میده به دنبال شواهدی بگرده که همواره دانسته هاش رو تایید کنن (این یک خطای ادراکی است). حالا شما تصور کن من عمری موضوع A رو به عنوان یک حقیقت باور داشتم و باهاش زیست کردم. حالا شما از راه رسیدی میگی A اشتباهه B درسته. آدرنالین، نمیدونم دوپامین یا هرچیز دیگه ای در مغز من اوج میگیره. من عمرا بپذیرم که A اشتباهه. من خشمگینم. از خودم که عمری اشتباه زیست کردم اما به صورت شما که حقیقت رو میگی خنج میندازم. به طور غریزی برام راحت نیست بپذیرم یک عمر اشتباه فکر کردم. یک عمر اشتباه دفاع کردم. حق دارم. اما حقیقتا اشتباه رو ادامه دادن اشتباه بزرگتریه...

چو رنج بوده فقط سهمم از جهان شما

خوشا به کنج اتاقم، خوشا جهان خودم

سجاد رشیدپور

این روزها که گهگاه برف میباره، هر زمان فرصت میکنم با رهام آهنگ "ببین باز میبارد آرام برف" گوش میدیم. امروزم بردمش از تراس بارش برف رو تماشا کرد. دستش رو گرفتم زیر برف که چند تا دونه بیفته روی دستش. بزرگتر بشه میبرمش زیر برف و بارون قدم بزنه. 

نزدیک ۸ ماهه که در مرخصی به سر میبرم. منکه از این مرخصی چیزی نفهمیدم. اما اصلا دلم نمیخواد تو شلوغی شب عید، اون هم ماه رمضون، با کشیک تا ساعت ۵، برگردم سرکار درحالیکه دلم پیش پسرکه! 

فروبسته یک شهر چشمان خویش

و می بارد آرام آرام برف...

کلا در ارتباط با خشم میتونم ساعتها صحبت کنم

ما وقتی خشمگین هستیم به اولین چهره نزدیکمون خنج میکشیم. یه زنی که ۴ تا بچه بزرگ کرده میگه "من یکی رو میبستم به کمرم یکی رو بغل میکردم یکی هم حامله بودم. تو نمیتونی یه بچه بزرگ کنی؟"

فکر میکنید از من خشمگینه؟ نه! از همسری که در نگهداری بچه ها همکاری نکرده، از همسری که برای لطافت زنانه اش ارزش قائل نبوده و حقوقش رو نادیده گرفته، از  پدری که دخترش رو زود شوهر داده و... خشمگینه اما چهره من رو خنج میندازه. 

من خشمگینم و نمیتونم ریشه خشمم رو پیدا کنم. اما دلم میخواد دلم آروم بشه. شاید با مقصر دونستن دم دست ترین آدم. 

دشنام خلق را ندهم جز دعا جواب
ابرم که تلخ گیرم و شیرین عوض دهم
طالب آملی

قدیمها یه دوستی خواننده وبلاگم بود، با اسم عنکبوت برام کامنت میذاشت. چندین ساله که ازش بیخبرم. وبلاگ هم جای عجیبیه. آدم دوستایی پیدا میکنه که حتی نمیدونه اسمشون چیه اما جدی جدی نگرانشون میشه، دلتنگشون میشه، حتی خوابشونو میبینه... 

خب باید بگم دیگه به خودم قول دادم به این راحتی ها دوستان وبلاگیم رو از دست ندم. چیزهای زیادی از هر کدومتون یاد گرفتم. بیشتر آدمهای اینجا رهگذرن. میان، دو تا کامنت میذارن و بحث میکنن، بعد هم میرن دنبال زندگی شون. کم پیش میاد بنویسی مثلا "دلهره دارم" و تا مدتها یکی اینجا درگیر این بشه که آیا اون دلهره برطرف شد؟ 

پریسای عزیز دلم دوست  مهربونم

آقای محمد دیگرسو که ایشونم خیلی درگیره و کم پیداست

عنکبوت که هیچ آدرسی هرگز نداشت

سنتوری که آدرس اینجا رو هیچ وقت بهش ندادم

حدیث که بازم آدرس اینجا رو بهش ندادم

رهگذر که اون هم هیچ آدرسی نداشت

یه خانومی به اسم باران که دوست خوبی بود. به ایتالیا مهاجرت کرده بود. بلاگفا که پرید آدرس وبلاگش و کامنتهاش و... پاک شد و دیگه نتونستم پیداش کنم متاسفانه... آدرس وبلاگش طولانی بود. هر آدرسی رو امتحان کردم درست نبود. عجیبه که اون هیچ وقت سراغی ازم نگرفت. اون روزها با یه پسر ایتالیایی داشت آشنا میشد که هیچ ازش خوشم نمیومد. اذیتش میکرد. من هنوزم بهش فکر میکنم و نگرانشم

الان هم آقای حمیدک

و آقای پسر انسان

من در واقع

چیز زیادی ندارم

به تو بدهم

چای هست اگر می نوشی

من هستم اگر عشق می ورزی

راه هست اگر رهگذری...

عاشیق ویسل، کتاب سکوت زبان مادری تنهایی است