مثلا کیا رو می‌پرستن؟

نه خب، حدس می‌تونم بزنم، ولی سوالم از این جهت بود که شاید منظور شما افراد دیگه‌ای باشن که من درنظر نگرفتم. چون گاهی پیش میاد آدم کلی صحبت می‌کنه آخرش متوجه میشه منظور طرف مقابل کاملا یه چیز دیگه بوده. برای همین همون اول واسه شفاف‌سازی سوال می‌کنم :)

ولی فکر نمی‌کنم اشخاصی که منظورتون هست، اون انسان‌ها رو (که تو ذهنم الان رهبر کشور هست) بماهو انسان بپرستن! یه قدم عقب‌تر هم باید رفت و ابتدا اثبات کرد که واقعا می‌پرستن؟ حالا اگه می‌پرسن چیو می‌پرستن؟ :)

حالا این تشبیه درست نیست، ولی حتی به کسی که امامان معصوم رو هم به حد معصومیت قبول داره نمیشه گفت اون شخص داره اون انسان‌ها رو می‌پرسته! می‌دونم منظور شما پرستش به اون معنای خاصش نیست و احتمالا دارید تاییدِ بی‌چون و چرا رو میگید. ولی حتی برای همونم یه مبنایی هست. 

این هم بخشی از متن شماست به هرحال. فرقی داره سوال از کدوم بخش باشه؟ :)

شما گفتید با این همه نقص نمی‌فهمم چرا برخی مردم، برخی اشخاص سیاسی رو می‌پرستن. این مقدمهٔ بحث شماست. سوال منم از مقدمه‌تون بود. آیا می‌پرستن؟ چرا می‌پرستن؟ 

تو بود و نبود ضعف که اختلاف نظر نداریم.

بله، احتمالا مشکل از بیان منه که سعی میکنم خیلی هر نظری رو مرحله به مرحله جلو ببرم و زیادی توضیح واضحات دادم :)) شرمنده.

یه سوال، به نظر شما، باور داشتن به امامان که درواقع همون تایید بی چون و چراست، ایرادی نداره؟ شما قبول دارید این مدلی؟

آره بود :) دقیقا برای همین تو کامنت اول سوال کردم که چه کسانی رو می‌پرستن. اگه منظور شما هم اون چیزی باشه که تو ذهن من هست، تو چارچوبه.

شاید بگید منظور شما تقدس تو سیاست هست. ولی تقدس تقدسه، خیلی فرقی بین سیاسی و غیر سیاسیش نیست. کما اینکه تقدس امامان هم خودش تو دستهٔ تقدس سیاسی هست.

+ اوکیه :)

خب فرض بگیریم اینطور باشه، همون معصوم رو اصلا کی گفته معصومه؟ بعد کی تایید کرده که تقدس داشته باشه؟ واقعا میگم کی گفته؟

من اصراری ندارم. به جهت احترام نمی‌خوام کل حرف رو خودم بزنم و می‌خوام طرف مقابل هم کمی از زاویه دید من بتونه فکر کنه. درواقع روش درست گفتگو همینه. ولی خب اگه نمی‌پسندید مشکلی نیست :)

وگرنه می‌تونستم از ابتدا بگم؛ همونطور که ما با مبنایی می‌تونیم بپذیریم افرادی معصوم بودن، که خب قاعدتا اینو از تاریخ، روایت، سنت و چیزهایی از این دست می‌فهمیم، (اینجا ازتون سوال کردم که متوجه بشم تقدس در این حد رو قبول دارید یا نه، که بشه مباحث بعدی رو روی این پله بنا کرد. چون اگه کسی بگه من تقدس رو در سطح امام معصوم هم نمی‌پذیرم یعنی سوال تو یه مرحلهٔ دیگه‌ست و مسئله براش تو لول عملکردی نیست و بنیادی‌تره. سوال بی‌فایده نپرسیدم :) ) خیلی چیزهای دیگه رو هم از همین طریق می‌فهمیم. یکیش مسئله حجت ولی فقیه هست. اینکه فردی یه فرد دیگه رو تا این حد قبول داره تو این چارچوب، اول به دلیل حجتی هست که براش وجود داره، عصمت میره مرحله بعد که خب هیچکس عقیده نداره چهارده‌تا معصوم شده پونزده‌تا! منتهی همون امکان خطا هم باز به سبب برگزیده شدن بین فقها، سطح علمی، دانش سیاسی و خیلی چیزای دیگه می‌تونه به حداقل خودش برسه. ولی ولی علت اصلی پذیرفتن، همچنان حجته. و برای اون حجت، مبنا وجود داره. مبناشم برمی‌گرده به همون امامان معصوم.‌ همونطور که برای خیلی چیزهای دیگه مبنایی هست.

از این جهت که گفتید نمی‌تونید درک کنید چرا برخی یک نفرو تا این حد می‌پرستن. این توضیحات واسه پذیرفتن شما نیست. صرفا توضیحیه در باب دلیلِ چیزی که گفتید متوجه نمیشید. خواستم بگم اون آدم‌ها برخلاف اون‌طوری که به نظر می‌رسه، برای ذهنیت و حتی علاقه‌شون مبنا دارن و اون مدل پرستیدن هیجانی ‌و بدون عقل و تفکر اینجا جایگاهی نداره و اتفاقا مذمت شده.

در مورد اشخاص دیگه هم که قطعا ماجرا متفاوته و اصلا در این سطح نیست. اگر هم پذیرفتن در حد بالایی باشه، باز هم به دلیل اینه که وقتی رفتارهای اون شخص رو عرضه می‌کنیم به معیار حق، تطابق خیلی زیادی باهاش داره. و هر زمان اون تطابق نباشه، اون پذیرفتنم نیست. در واقع آدم‌ها، ملاک رو می‌پرستن، نه شخصی که ملاک داره رو.

همین. موفق باشید :)

در ادامه گفتگوهای بالا اضافه کنم:

اینو می‌دونیم که در دوره حیات امامان، کلیت مردم با عینک معصومیت نگاه نمی‌کردن. اتفاقا امام رو مورد انتقاد و چون و چرا قرار می‌دادن.‌ جریانات معروفش رو همه بلدیم: ماجرای حکمیت دورۀ امام علی، امام حسن و ماجرای صلح با معاویه... حتی خود پیغمبر وقتی نظری داشتن، اصحاب می‌پرسیدن: این حرف خودته یا خدا؟ واگر حالت اول بود، راحت زیر بار نمی‌رفتن و ممکن بوده مخالفت کنن و پیغمبر هم همراهی می‌کرده. 

جایی سراغ نداریم که معصوم مثلا بگه: «چرا رو حرف من حرف می‌زنید؟ اگر مسلمان واقعی هستید، باید سمعا و طاعتا باشید‌» برعکس، بنظر می‌رسه معصومان از مسیر اقناع پیش می‌رفتن و تاکید داشتن که تصمیمات مهمْ حاصل مشارکت مردم باشه، حتی اگر اشتباه کنن!

حالا چرا درین دوره باید کسی در جایگاه تقدس قرار بگیره، معلوم نیست به چه الگویی ارجاع داره!

خب من اصلا نمی‌خواستم وارد این بشم که بخوام اون مبنا رو اینجا توضیح بدم و از ابتدا قصدم این بود که فقط اینو بگم که اون افراد دلیل دارن. 

ولی اگه بخوایم واردش بشیم این قصه سر دراز داره و حالا حالاها باید صحبت کنیم. البته من مشکلی ندارم. اگه شما مشکلی نداشته باشید.

و اینکه بازم بستگی داره تو چه لولی داریم حرف می‌زنیم. اینکه شما مثلا اسلام رو قبول دارین یا نه، سندیت روایات به عنوان منبع علم رو قبول دارین یا نه، همهٔ اینا باید مشخص شه. اگه قبول دارید از یه جایی باید شروع کرد، قبول ندارید از جای دیگه. یا هم میشه به انتخاب، همه اون‌ها رو بیخیال شد و برگشت به ابتدای همه چی و بحث عقلی و استدلالی صفر کرد از این نقطه که اصلا حقی وجود داره یا نه؟ که خب فکر نکنم بخواید از اینجا شروع کنید یعنی بعید می‌دونم با نوشتن یه پست قصد شروع این زحمتو می‌داشتین :)

فکر نکنم تو بیان کسی بخواد در حد یه بحث علمی گیر بده به این و اون. بازم هرطور راحتید.

دربارهٔ خودمم خصوصی براتون می‌فرستم.