البته که ما باید جای آدم ها باشیم دردهاشون رو لمس کنیم از نزدیک تا بفهمیم چی میکشن

در عین حال اما با این گزاره که "بعضی ها فقط غمخوارن" هم کاملا موافقم!

من به شخصه یاد گرفتم و به این باور رسیدم که واقعا هیچ چیز این دنیا ماندنی نیست

نه حال خوب و شنگولیاش نه حال بد و اضطراب هاش...

واقعا چون می گذرد غمی نیست...

می رسیم به همون سوال معروف
از کجا آمده ام؟

آمدنم بهر چه بود؟
به کجا می روم آخر؟

اخیرا خیلی بیشتر از قبل روش زوم کردم ... :))

مفصل گفتن

نهر عسل که خودش یه فیچره :)))

اما قطعا بی هدف و رها خلق نشدیم

من به روایت حضرت خالق اعتماد کردم و ایمان آوردم و دارم پیش میرم :)

جای پدرتون بهشت. 

البته که خیلی سخته از دست دادن همسر. واقعا سخته و شاید هیچ چیزی جبرانش نکنه. اما درست میگی درباره ی همدلی. انگار ادم باید همیشه تمرین کنه که بتونه از پس زندگی بربیاد چون روزگار فرصت آمادگی نمیده.

بعضی مدارس غیردولتی اگر پیشنهاد همچین چیزی بدی بهشون دیگه ولت نمیکنن. کلاس اقتصاد فسقلی ها. جالب میشه.