دو-سه سال پیش یه آزمون استخدامی شرکت کردم که برای یک پست که خیلی به شغل قبلیم نزدیک بود فقط یک نفر و فقط در تهران میخواستن. همسرم گفت اصلا شرکت نکن ظرفیت یه نفر فقط زحمت آزمون دادن داره. اما من گفتم اون یه نفر منم. هم آزمون علمیش رو قبول شدم هم مصاحبه علمیش رو. در مرحله گزینش مذهبی اما به کجا معرفی شده باشم خوبه؟ و ز ا ر ت ا ط ل ا ع ا ت. چرا؟ چون وقتی نظرم رو درمورد شلوغی های سال ۱۴۰۱ پرسید، گفتم بنظرم بازم تکرار میشه (مگه نشد؟). نظرم درمورد اوضاع اقتصادی رو پرسید گفتم بدتر میشه (مگه نشد؟). گفت بنظرت چی بشه که اقتصاد خوب بشه، گفتم تحریم حذف بشه با دنیا در ارتباط باشیم. از جوابام خوشش نیومد. مصاحبه گر یه خانم چادری مذهبی نما بود. در جلسه بعدی که با آدمای اون سازمان فوق الذکر داشتم، منو به بهانه ارائه مدارک کشوندن به یه طبقه خالی از سکنه. ته یه راهرو توی یه اتاق دو نفر نشسته بودن. یکی مدام سوال میپرسید یکی زل زده بود به من انگار دزد گرفته. خب باید بگم منکه در اون گزینش رد شدم اما تمام این مملکت همینه. کی بر اساس شایستگی به یه پوزیشن شغلی راه پیدا میکنه؟ کی دلش برای این کشور میسوزه؟ همه دنبال منافع خودشونن که یه تیکه از این کشور رو بکنن. دیگه چیز زیادی ازش باقی نمونده...
نه فراغت نشستن، نه شکیب رخت بستن
نه مقام ایستادن، نه گریزگاه دارم
سعدی جان
